ادراکی که عمل می‌شود.

امنیتِ ساختمان امروز تکه‌تکه و پراکنده است — قفل، کارت، دوربین، نگهبان؛ هرکدام به زبانِ خود حرف می‌زنند و فقط گوشه‌ی خود را می‌بینند. جریان امن این شکاف را می‌بندد و ساختمان را همچون یک سیستمِ واحد می‌بیند که می‌تواند روح داشته باشد: هوشی یکپارچه و در-لبه که ادراک می‌کند، می‌فهمد، کنش می‌کند و به یاد می‌سپارد — و ساختمان را می‌گرداند، همان‌گونه که سیستم‌عامل یک کامپیوتر را. از لحظه‌ای که خودرو به ورودی می‌رسد تا آن‌گاه که کسی پشتِ میزش می‌نشیند، زمینه را درک می‌کند و خودْ پاسخ می‌دهد؛ و چهره و تصویر در لبه پردازش می‌شوند تا داده هرگز از ساختمان بیرون نرود. امنیت تنها نخستین قوه است — نقطه‌ی آغاز، نه تمامِ محصول.